In de laatste week van oktober heb ik de masterclass viscerale therapie gevolgd. Vanuit de behoefte om nog wat dieper in het fysiologische systeem te duiken, de oorsprong van ontwikkeling beter te begrijpen en de oorsprong van klachten in het fysieke lichaam beter te begrijpen, had ik gekozen voor deze masterclass. Viscerale therapie duikt in de diepte van het lichaam en behandelt de organen door middel van het bindweefsel, wat de organen omhult. In de blog deel ik graag wat uitgebreider wat viscerale therapie is en wat het kan doen bij klachten.
Het bindweefsel staat in direct contact met ons neurologische systeem en wordt daarmee beïnvloed door het centrale zenuwstelsel en het perifere zenuwstelsel. Het centrale zenuwstelsel is als het ware het oerstelsel, het ruggenmerg dat ontspringt in de hersenen. Het perifere zenuwstelsel is een voortvloeisel van het centrale zenuwstelsel. Alle zenuwen vanuit het centrale zenuwstelsel worden via het perifere zenuwstelsel verbonden met spieren, organen en zintuigen. Het bindweefsel zelf heeft een drielaagse structuur. Het bindweefselnetwerk zorgt ervoor dat onze gehele innerlijke fysiologische structuur glijdt, zodat spieren, botten en organen niet geïrriteerd raken door de natuurlijke pulsatie die in het lichaam aanwezig is.
De eerste laag is de: superficiële fascia, oppervlaklaag. Dit is het bindweefsel dat direct onder onze huidlaag zit. Het is een soort jas die ons gehele interne systeem omsluit. Het werkt schokdempend, en het is de laag die de inkomende prikkels oppikt en omzet in een signaal van gevoel: zacht, hard, koud, warm, prettig, en vanuit daar worden er eventuele emoties geactiveerd, blij, verdrietig, etc., etc. Deze laag van bindweefsel is het zachtst en daardoor ook het gevoeligst. De wereld wordt in deze laag opgevangen en vertaald naar het interne systeem, vanuit daar ontstaat een ervaring. Leven wordt ervaren.
De tweede laag is de profunde fascia. Deze laag ligt weer direct onder de superficiële laag en ligt daarmee wat dieper in ons lichaam. Dit netwerk van fascia omsluit onze spieren en botten en voedt en beschermt ze. Tevens omhult en scheidt ze onze zenuwen en bloedvaten. Door de ervaring die is geopend in de eerste laag, wordt in de tweede laag een beweging geactiveerd. De structuur van deze laag is iets steviger dan die van de eerste laag.
De derde laag is de viscerale laag, de diepgewortelde laag van bindweefsel die onze organen omhult, voedt, beschermt en zorgt dat ze op hun plek blijven in ons lichaam. Het zorgt ervoor dat onze interne fabriek zijn werk kan doen. Deze laag brengt alle organen onderling met elkaar in contact. Het ligt direct onder de tweede laag en is via de tweede laag in contact met de eerste laag. Dit is de meest stevige laag van bindweefsel.
Als we fysieke klachten krijgen, heeft onze fysiologie al een lange weg gehad van opvangen, verwerken en stabiliseren. Zodra dit niet meer goed werkt, druppelt een restrictie langzaam ons lichaam binnen. Zodra ons zenuwstelsel overmatig belast wordt, heeft dit een directe invloed op ons bindweefsel, aangezien deze in direct contact staat met ons neurologisch systeem. En zodra het zenuwstelsel langdurig belast blijft, druppelt dat via het bindweefsel in de organen. Pas bij fysieke klachten worden we hier opmerkzaam op, en zonder dat we het beseffen is ons gehele interne systeem al overbelast. Als een gevoel (ervaring van leven) direct wordt opgenomen, verwerkt en geassimileerd wordt, blijft het bindweefselstelsel gezond, blijft het vloeibaar en in open contact met het gehele interne systeem.
Stagnatie in het bindweefsel nemen we als eerste waar in de spieren en vanuit daar in de gewrichten. Mensen krijgen klachten van een schouder, een knie, daar wordt dan iets mee gedaan zonder dat er naar de interne oorsprong van de klacht gekeken wordt. Vaak baseert men de diagnose op een externe fysieke beweging die het lichaam belast heeft, maar de keten van belasting is al veel eerder gestart. Zodra prikkels niet meer opgevangen en verwerkt kunnen worden in het bindweefsel (1ste laag), door stress/trauma, en we onze gevoelslaag gaan onderdrukken, stremmen we dus ook deze bindweefsellaag. Hier begint de eerste stremming van obstructie, bindweefsel dat niet meer lekker doorstroomt, doorbloed is, omdat de prikkelervaring wordt getremd.
En als men bij een behandeling van een knie of schouder alleen naar de externe fysieke uitwerking blijft kijken, kunnen mensen op een gegeven moment last krijgen van intolerantie voor voedsel en erger dat het gehele systeem zichzelf gaat tegenwerken, omdat er niks met de signalen wordt gedaan die het in eerste instantie afgaf. Pas als er intolerantie van voedsel komt, wordt er gekeken naar de organen, maar dat is puur een teken dat het orgaan inmiddels zo overbelast is dat het niet meer gestabiliseerd kan raken door het bindweefsel dat het omhult, want het neurologisch systeem zit in een overdrive.
Vaak zijn spierklachten en gewrichtsklachten de eerste tekenen dat een orgaan zijn functie niet meer goed kan uitoefenen. Zo heeft bijvoorbeeld de lever invloed op onze mobiliteit van de nekgewrichten (c4 en c5), het schouderblad. Men heeft inmiddels zelf ontdekt dat een frozen shoulder gelinkt is aan de lever, en dus niet per se aan eenzijdige, repetitieve beweging. De schedel staat ook onder invloed van de lever, voorhoofd in de burg naar neus. En ik kan nog even verdergaan. Maar om aan te duiden dat de werking van onze organen een directe invloed heeft op het gehele systeem. Via de gezondheid van de organen kunnen we aflezen hoe gezond ons lichaam is, en die laat daarmee zien hoe gezond ons bindweefsel-systeem is. Ook vertellen de organen ons over hoe we omgaan met onze emoties. Onze gevoelens hebben een uitwerkingsfactor op een orgaan of meerdere organen. Iets op je lever hebben, jezelf uitspreken. Dat ligt me zwaar op de maag, iets wat je eigenlijk niet kan behappen, etc., etc., etc.
Bij viscerale therapie duiken we de diepte in en gaan we via de derde laag van bindweefsel onderzoeken hoe het gaat met de organen. Als de organen beperkt raken doordat het bindweefsel structuur is aangetast (stress, trauma), dan gaat ons bewegingsapparaat compenseren om het orgaan te ontlasten. Iemand met terugkerende schouderklachten is dan meer gebaat bij een viscerale behandeling. Met viscerale therapie gaan we contact maken met de structuur van het orgaan die in onbalans is. Via een bepaalde techniek ga ik nu niet over uitweiden. En via zachte pulsaties wordt het bindweefsel geactiveerd om weer wat meer te gaan stromen, zodat het orgaan weer toegang krijgt tot optimale doorbloeding en voeding. Na een behandeling van het desbetreffende orgaan ondersteunen we het natuurlijke ritme van het specifieke orgaan door deze met een manuele techniek zacht te bevestigen. Zodat het zelfherstellende vermogen van het orgaan weer geactiveerd wordt. En dit is direct ervaar in ons bewegingsapparaat.
Elk orgaan heeft zijn eigen pulse, die is ontstaan in de embryonale fase van onze ontwikkeling tot mens. Wat weer onder invloed staat van ons neurologisch netwerk, dat ook zijn oorsprong heeft in de embryonale fase, deze werkt in op de vorming van het orgaan. Een zwangerschap heeft daarmee invloed op de ontwikkeling van het neurologisch systeem, de blauwdruk hoe het netwerk van zenuwen zichzelf ontvouwt. Is er veel stress, dan zal er een bepaalde activatie al plaatsvinden in het oerstelsel, het centrale zenuwstelsel, van waaruit het perifere systeem wordt ontvouwd, dat in relatie staat met onze organen, alles is met elkaar verbonden. Het bindweefselnetwerk hoort bij het oersysteem. Uit de embryonale vloeistof wordt het bindweefselsysteem opgebouwd en het lymfesysteem. Een behandeling op diep bindweefselniveau heeft dan ook zijn uitwerking op het neurologische systeem, alsook het lymfesysteem.
De masterclass heeft mij weer extra inzicht gegeven en extra behandelmethodes om het lichaam, ons huis van zijn, vrij te maken van blokkades en stagnaties, zodat leven weer vrij ontvangen kan worden en open ervaard kan worden. Ben je nieuwsgierig hoe het met jouw orgaan huishouding is, neem contact met mij op via de website. Ik kijk graag met je mee.
De afgelopen vier á 5 maanden heb ik mezelf wat intenser gemonitord, was ik wel echt aanwezig in het moment? Was ik wel met heel mijn zijn aanwezig in het nu en hetgeen wat ik in dat moment aan het doen was? Dit was een gedachte die opeens helder door mijn hoofd schoot, terwijl ik mijn ontbijtje op een ochtend gereed aan het maken was. Ik werd mij opeens bewust dat ik in een bepaalde gedachtestroom zat die mij ver uit het nu haalde. Het blijkt dat we vaak voor 85 procent met onze gedachtes of in het verleden zitten of in de toekomst. En beide tijdstromen brengen ons stress, en onrust. Omdat het of een tijd is die al lang is geweest en die je niet meer kan veranderen, of het is een tijdsstroom die nog moet komen en waar je geen invloed op hebt in de uitkomst. Beide tijdsstromen confronteren ons met het feit dat we geen controle kunnen uitoefenen op de uitkomst (is al geweest) of het resultaat (moet nog gebeuren), dit brengt stress en onrust in ons zijn.
Ik zat in een gedachtestroom die vanuit het verleden kwam en die ik projecteerde naar de toekomst, dubbel stress! Terwijl ik mij dus bewust werd van mijn afwezigheid in het nu, ging ik naar mijn lichaam toe. Ik voelde opeens hoe mijn lichaam gespannen was, ik had mezelf in een stressmodus gebracht terwijl ik in het nu feitelijke niet in een situatie zat die gevaarlijk of stressvol was. Ik bleef even een tijdje aanwezig in mijn lijf, in het nu, zag en voelde waar ik mee bezig was, constateerde er is niks aan de hand en zei tegen mijn lichaam en mijn mind, alles is goed. Spontaan moest ik gapen, en werd mijn lichaam weer wat zachter. Nu was dit niet perse een nieuw begrip van weten, ik weet dat we vaak niet vanuit het nu aanwezig zijn, alleen realiseerde ik mij opeens hoe vaak breng ik mijzelf eigenlijk vanuit mijn gedachtes in een stressmodus, en beweeg ik daarin in mijn dag?
Gedachtes uit het verleden hebben vaak te maken met processen die in dat bepaalde tijdsmoment ons een ervaring hebben bezorgd waarvan de uitkomst er 1 was die ons pijn - verdriet bracht. Ervaringen, uitkomsten die we eigenlijk anders hadden willen zien. Gedachtes over de toekomst gaan er vaak over dat we een bepaald resultaat willen die anders was dan de uitkomst die we ooit hadden gehad in het verleden, het moet beter zijn, dat creëert onrust omdat je de toekomst niet kan vastleggen. Beide gedachtestromen willen een controle uitoefen op een uitkomst in een tijdsmoment die er in het nu niet is...... Ik heb het niet over wegdromen ook dat is niet aanwezig zijn in het nu, maar dat heeft wel een andere energie in zich. Wegdromen heeft ook twee uitingen, we doen het om weg te vluchten uit het nu, we ontkennen dan wat er is en kunnen dan in een fantasiewereld komen. Maar wegdromen kan ook een creatieve uiting zijn van Zijn. Als het een creatieve uiting is van onze essentie dan is de enige vereiste dat die geest niet vol zit met. Een open mind, een mind die in het nu aanwezig is en dan wegdroomt en mogelijkheden, dingen bekijkt vanuit een andere hoek kan nieuwe uitingen brengen, nieuwe ideeën brengen. Doodles maken bijvoorbeeld, dan houd je je mind bezig met een activiteit in het nu waarin hij wel open staat voor iets nieuws. Alleen in het nu kan je een mate van controle uitoefenen doordat je in het nu een keuze hebt. Alleen vanuit het nu kan je reageren op of ageren op, wat jou dus een rol geeft dat je medecreator bent van het nu en daarmee op de uitkomst en het resultaat. Zodra het nu voorbij is, heb je niet meer de invloed van de keuze die je kan initiëren.
Nadat ik deze bewustzijnservaring zo diep had ervaren, ging ik mezelf wat beter in de gaten houden. En ik kwam tot de ontdekking dat ik vrij weinig in het nu aanwezig ben. Dat gedachtes over de toekomst snel komen, en dat activeert weer gedachtes uit het verleden, en visa versa. Vanuit deze constatering ben ik wat bewuster mijn dagelijkse rituelen gaan uitoefenen, want ik kwam tot de ontdekking dat de dagelijkse rituelen mijn mind de gelegenheid gaven om zijn activiteit in het verleden of de toekomst frequent op te zoeken. Douchen, tandenpoetsen, eten klaarmaken, aankleden, schoonmaken allemaal routinematig handelingen waarin de mind verveeld raakt en blijkbaar dus iets opzoekt waar hij zichzelf lekker en oneindig mee kan bezighouden, aangezien er geen oplossing voor kan komen, want het is al geweest of moet nog komen. Dit wordt wel de monkey mind genoemd. De mind is vluchtig en is continue in beweging, wilt in beweging zijn, dat is zijn staat van zijn. Het mooie is wel je kan dus de monkey mind of voeden in stress of gaan begeleide naar cohesie naar aanwezigheid in het nu, de wereld in het nu aanschouwen.
De eerste dagen waren vrij confronterend, stond ik op mezelf gereedmaken om te douchen, merkte ik al op mijn mind is weg, bezig met iets anders dan het gene wat ik feitelijk echt aan het doen was. Dus gaf ik mijn mind een uitdaging volg alle bewegingen vanuit het lichaam, en ervaar het contact met hetgeen wat je aanraakt terwijl ik iets doe. Heel langzaam werden de ochtenden en de avonden anders, subtiel maar toch een verandering. Tijdens deze periode werd ik mij ook opeens bewust van iets willen fixen of ondersteunen. En dat beide acties hetzelfde kunnen zijn in hun handelingsvorm maar de energie die eronder ligt heel anders is. Ik realiseerde mij dat als je iets wilt fixen je eigenlijk niet in overeenstemming bent bent het gene wat er is, dan kan de actie van iets willen fixen star en hard worden, en krijg je eigenlijk strijd. Ondersteunen komt vanuit accepteren en is daardoor veel zachter, en opent.
Bijvoorbeeld, mijn onderrug doet pijn, dat voelt niet lekker, en ik krijg de gedachte ik wil daarvan af, het moet weg, ik wil het gevoel niet ervaren. Dan zit ik al in een afwijzing van mijn eigen staat van zijn, dan is er eigenlijk al een energie van strijd aanwezig. Dan kan ik een oefening gaan doen die de rug opent, als ik dat doe vanuit de pijn moet nu weg, dan wordt de oefening gedaan vanuit een fix energie, push energie. Dit maakt dat er eigenlijk meer spanning in de beweging/ oefening komt en daardoor in de spieren, en dan gaat de pijn zeer zeker niet weg, een kans bestaat juist dat ik de oefening niet heilzaam uitvoer en de pijn eigenlijk erger wordt. De andere kant van de medaille, als ik hetzelfde constateer, mijn rug doet pijn, maar ik mijzelf afvraag hoe kan ik mijn rug ondersteunen hierin, wat kan ik doen voor de rug. Dan zit ik in een ontvankelijk energie naar mezelf toe, dat is veel zachter en er is ruimte voor verbinding. Dan kan ik nog steeds besluiten om dezelfde oefening te doen, wetend dat de spieren van de rug daarin opening krijgen en daardoor ontlading- ontspanning. Het verschil is nu doe ik dezelfde oefening maar vanuit een ander onderliggende energie, ik ga rustig en stap voor stap in mijn lichaam bewegen. Aanwezig bewegen zodat ik contact houd met wat er in mijn lichaam gebeurd, zodat ik de feedback energie van mijn lichaam kan ervaren, dit maakt dat de spieren langzaamaan zachter worden en daarmee komt er ruimte vrij. En die ruimte ervaren we als: de pijn wordt minder. Pijn in het lichaam is een opeenhoping van spanning, van energie wat niet meer stroomt, die energie wordt niet losser door er nog meer energie in te pushen door het te willen fixen. Met fixen zeggen we eigenlijk het is niet goed en wijs je iets in jezelf af. Door erin aanwezig te zijn, ervaren wat er is, het te accepteren wat er is, ondersteun je wat er is, dan krijgt de vastzittende energie ruimte om te zijn, deze zijnsruimte creëert verzachting, ontlading en daarmee vrijheid.
Mijn dagen werden wat zachter, werden wat ruimer, en daarmee kreeg ik ook verzachting naar mijzelf toe. Naar mijzelf, mijn verleden en naar mijzelf in het nu, en naar mijzelf die ik zal zijn in de toekomst. Wetend dat ik er voor mijzelf zal zijn, aanwezig in mijzelf. Ook als het dagen zijn waarin het niet okay voelt, op dagen waarin ik opmerk hé ik dwaal af. Ook die dagen mogen er zijn, ook als het betekent dat ik verval in een stressgedachte of modus, het mag er zijn. De bewustwording van wat er in het nu afspeelt opent vanuit acceptatie, en bevrijd daarmee onze staat van zijn, onbewustheid van het nu en wat er gebeurd houdt ons gevangen net zoals als we het afwijzen, willen fixen. Vanuit een ondersteunende energie, een accepterende energie, een energie waarin ik aanwezig ben in mijzelf met alles wat er is en ik dan kan zeggen het is okay, wat wilt er eigenlijk gezien worden, wat wil er eigenlijk de ruimte krijgen, kan ik mijzelf opvangen en ondersteunen. Ruimte voor jezelf creëert ruimte voor een ander, acceptatie voor jezelf creëert acceptatie voor een ander, aanwezigheid in jezelf creëert aanwezigheid met een ander. In de aanwezigheid zit de connectie, verbinding - leven en leven stroomt, dat is helend.
Ik zit nog vol in ontwikkeling en ontdekking van mijn eigen zelf, en dat vind ik okay, ik ga steeds meer van het proces genieten, in plaats van dat ik denk wanneer is het nu eens klaar. Dit is zoals het nu is, en dat is precies zoals het nu mag zijn. Ontspannen in het niet weten, opent een weg naar weten.
Hoe we ons leven leiden, ervaren en bezien ontstaat vanuit ons systeem en onze hechting ermee, de relatie verbinding met onszelf. Het begin van hechting en verbinding in onszelf met ons systeem begint in de ervaring met de buitenwereld. Nature versus nuture, speelt en werkt op elkaar in, het is uiteindelijk 1 grote co-creatie waar we met ze allen inzitten.
Tijdens de opleiding tot Holistische therapeut werd ik geïntroduceerd en opgeleid in de wereld van systemisch werk, lichaamsgerichte psychotherapie- de karakterstructuren en energiewerk. En nog veel meer maar deze drie hadden vooral mijn interesse gewekt. Na het behalen van mijn diploma bood ik mijzelf aan als Holistisch therapeut, bij de cliënten die kwamen merkte ik een rode draad van herkenning waarvoor ze kwamen. Het ging eigenlijk altijd over het contact met zichzelf en de uiting ervan, of het onvermogen om zichzelf in expressie te brengen, er waren stagnaties emotioneel, fysiek, mentaal of energetisch. Dit herkende ik ook bij mijzelf, de opleiding was voor mijzelf een 2- jarige therapiesessie diep in mijn eigen systeem. Vanuit hier werd de behoefte geboren om mezelf verder te specialiseren in ontwikkelingstrauma. En wat een geluk was er nou precies zo module vanuit de Intergrated Psychologie, recentelijke heb ik succesvol de specialisatie module Hechting & Systeem behaald, graag deel ik mijn nieuwe verworven kennis in deze blog.
Hechting met onszelf ontstaat vanuit basisveiligheden, een holding environment waarin men wordt geboren en opgroeit. Een omgeving die anticipeert op de behoeftes van de zuigeling, peuter, kleuter, puber en jong volwassene. Men moet eerst veilige afhankelijkheid ervaren waarin het de ruimte krijgt, opgevangen wordt om zichzelf te ontdekken en zo een eigen identiteit kan vormen om gezond onafhankelijk te worden. Gezonde afhankelijkheid opent de weg naar gezonde onafhankelijkheid, wat betekent dat je jezelf durft te uiten, jezelf laat zien in de wereld dit ben ik. Vanuit gezonde onafhankelijkheid kan dan weer gezonde afhankelijkheid ontstaan, het vermogen om relaties buiten jezelf aan te gaan, hechting/ verbinding. De uiting van onszelf van onze potentie kleurt de wereld, en verbind ons met de wereld, de omgang met uitdagingen/ leerprocessen komt dan vanuit veerkracht, vanuit een diep vertrouwen het is okay. En zo wisselen deze dynamieken zich binnenin ons en buiten ons af, co creëren we met elkaar verbinding.
De verbinding tot onszelf komt in eerste instantie dus tot stand hoe de buitenwereld zich met ons verbind, dat wordt onze referentiekader om met onszelf te verbinden te hechten met ons eigen systeem. Het referentie systeem (buiten) versus het adaptieve systeem (binnen). Het adaptieve systeem zijn de vermogens die je hebt om je aan te passen aan de omstandigheden, deze kunnen gecumuleerd worden in positieve modellen of maladaptief. Er wordt gesproken van maladaptief als het tegen het eigen systeem gaat werken. De eerste keer wanneer we ze aanspreken/ activeren werken ze voor het behoud van het systeem (overlevingstactieken) om vervolgens later maladaptief te worden, werkend tegen hetzelfde systeem van waaruit te zijn ontsprongen. Dit is het moment dat mensen vastlopen, dat gebeurd meestal na of in de puberteit.
Ieder mens wordt geboren met kernvermogens en met adaptieve vermogens. De 5 kernvermogens waarmee elk mens wordt geboren zijn: het vermogen tot verbinding - hechting, het vermogen tot afstemming, het vermogen tot vertrouwen, het vermogen tot autonomie, het vermogen tot liefde. Als onze kernvermogens worden geactiveerd, gevoed en ondersteund krijgen we de maximale uiting van expressie van ons zijn, het manifesteren van onze talenten. Vanuit de 5 kernvermogens (nature) ontstaan ook de 5 adaptieve vermogens/ overlevingsstijlen. Nurture bepaald of de kernvermogens volle capaciteit krijgen of dat we de adaptieve vermogens moeten gaan aanspreken. De adaptieve vermogens beschermen het systeem maar gecumuleerd in maladaptief beletten ze de uiting en groei van onze ware natuur. Als voorbeeld de kernvermogen verbinding wordt maladaptief als we uit verbinding gaan, uit verbinding gaan is een overlevingstactiek om het gene wat pijn geeft maar niet te voelen. De mate waarin we onze kernvermogens ontwikkelen of onze adaptieve overlevingsstijlen ontspringt uit het gegeven of onze basisbehoeftes worden vervuld van buitenaf of de afwezigheid van het vervullen van deze basisbehoeftes. Wat belangrijk hier te vermelden is dat het niet gaat over parentblaming, elk ouder doet wat het kan binnen zijn vermogens, en wat ze zelf hebben meegekregen. En het gaat er ook niet over dat we onze eigen overlevingstactieken veroordelen, ze hadden een functie en die hebben ze goed vervult alleen ze zijn op een gegeven moment niet meer functioneel, en worden ze deconstructief voor ons zijn.
De basisbehoeftes die elk mens nodig heeft om in zijn eigen systeem gehecht te raken zijn: plek, steun, voeding, grenzen, geweldloosheid en spiegeling. Deze basisbehoeftes moeten in eerste instantie van buitenaf geven worden om het innerlijk systeem te laten groeien, om de kernvermogens te activeren. De mate van nurture bepaald of nature (kernvermogens) wordt ontwaakt, dit betekent is de omgeving receptief voor deze behoeftes, kan ze de behoeftes vervullen, verwezenlijken. Trauma begint bij deze basisprincipes van leven en het vermogen tot geven en de mogelijkheid tot ontvangen. Je kan alleen maar geven wat jezelf kent, je kan alleen maar ontvangen wat je herkent vanuit het begin. Elk leven is afhankelijk van het leven wat hem voor ging in hechting - verbinding, hechting - verbindingstrauma gaat op generatie op generatie totdat er iemand is die de ketenen wilt ontkoppelen, bereid is te kijken vanuit acceptatie en vergeving. Dan komt de heling om de hoek kijken.
Heling van het eigen systeem begint met de verbinding van trauma in jezelf daarmee erken je jouw vermogen van overleven, ook dat is een kernkwaliteit. Als we onze maladaptieve overlevingsstijlen gaan herkennen en erkennen en onszelf daarom niet afstraffen dan vinden we de weg weer terug naar onze kernvermogens van ons authenticiteit - autonomie. Dan zijn we niet meer overgeleverd aan overleven maar kunnen we gaan leven van binnenuit, in verbinding met onszelf als wel met de wereld om ons heen. Deze weg terug van maladaptief naar kernvermogens om vanuit daar weer in je kracht te komen om je kern in expressie te brengen is een mooie, boeiende en magische weg.
Tijdens de opleiding werd ik vooral gegrepen door generatief trauma, embryologie en neurologie. Wonderlijk hoe generatie op generatie hetzelfde trauma met zich meedraagt, en hoe dat wordt ingezet voor de conceptie. Hoe celkerninformatie zich her produceert in de celdeling van het vruchtje, en hoe de ontwikkeling van het vruchtje wordt beïnvloed door zowel de baarmoeder zelf als de buitenwereld. Hoe ons zenuwstelsel hier weer onder invloed staat en de ontwikkeling ervan, stress in de baarmoeder beïnvloed het neurale netwerk van ontwikkeling van het vruchtje, stress in vroege jeugd beïnvloed de ontwikkeling van de hersenen, en daarmee onze capaciteit om onszelf te reguleren, de wereld begrijpelijk te maken. Regulatie wordt als het goed is aangeleerd van buitenaf, en deze zelfregulatie zorgt voor een gezond en vitaal systeem. Reguleren kan alleen vanuit verbinding, als er geen verbinding is dan leert een kind niet hoe het zichzelf kan reguleren, vanuit daar komen de adaptieve vermogens om de hoek kijken. Het innerlijke systeem versus het buitensysteem, deze wisselen elkaar continue af. Als er tijdens deze periode van ontwikkeling van nieuw leven, van pre conceptie tot jong volwassene, er geen verbinding - hechting in de omgang van de gevoelens en emoties van het opgroeiend kind aanwezig is of minimaal dan kan er hechtingstrauma komen. Gevoel en verstand krijgen niet de gelegenheid om met elkaar in alignement te komen.
Het belang van een verzorgende omgeving waarin de neurologie tot stand komt is dus van wezenlijk belang in hoe we met uitdagingen in de buitenwereld omgaan. Wordt het zenuwstelsel ontwikkeld vanuit een constante stress, gevaar, afwijzing of vanuit veiligheid, erkenning en acceptatie waarin de kernvermogens de ruimte krijgen om tot uiting te komen. De hersencapaciteit ontwikkelt zich in samenhang met de gevoelswereld, de ervaringswereld voed het centrale en autonome zenuwstelsel die ons van binnenuit reguleert. Hoe je prikkels opneemt en verwerkt beïnvloed je zijnstoestand, hoe je met de dingen omgaat, hoe je de wereld ervaart en verwerkt, het is je blik op de wereld en dat bepaald weer hoe je je verbind, je hecht. Krijg je in het begin begeleiding in het reguleren van prikkels dan wordt het zenuwstelsel ondersteund in zijn aanmaak, dit bepaald de mate van verbinding met je kernvermogens, je hechting van zijn.
Met het afronden van de verdiepingsmodule heb ik inzicht gekregen in het belang van de basisbehoeftes voor het activeren van de kernvermogens versus adaptieve overlevingsstijlen, de 7 verschillende fases van sociaal- emotionele ontwikkeling/ hechting, uiting van op schaamte gebaseerde identiteit versus op trots gebaseerde identiteit, deze zijn ook net zoals de kernvermogens en adaptieve overlevingsstijlen polen van elkaar en zijn ontstaan vanuit hetzelfde gegeven. Alles reageert op elkaar en werkt op elkaar in, hierin kennis krijgen heeft bewustwording en inzicht geopend in mijn eigen systeem van hechting en daarmee ook in het benaderen en werken met de systemen en hechtingen van mijn cliënten.
Tevens is er een verbreding gekomen in mijn kennis betreft lichaamsgerichte psychotherapieën, en ben ik erg blij met de introductie in de wereld van affectieve neurowetenschap. De kennismaking met de theorie van de ontwikkeling van de neurologie en hoe liefde en verzorging de brein ontwikkeling stimuleert en optimaliseert is een verrijking in mijn werk als therapeut. Naast dat bood de verdiepingsmodule ook extra methodieken in systemisch werk die ik meeneem in mijn praktijk, en was er tevens ruimte voor het energetische aspect van menszijn onze ziel, onzichtbaar maar zichtbaar in zijn. Al met al voel ik mij gevoed en ben ik blij en dankbaar voor deze weg van ontwikkeling.
Verbinding, hechting is een dynamisch proces, een levensproces, het is bewegelijk en veranderlijk wat betekent dat er vanuit bewustwording en inzicht we onze verbinding met onszelf kunnen herstellen en versterken, en heling in onszelf brengt heling in het gehele veld, dit maakt mij blij gestemd.
Het tot bloei komen van een zaadje hangt samen
met zijn potentie en de grond waarin hij groeit.
